تندیس مهر باستان

پيامبري بنام ماني

در دوران سلطنت شاپور ماني ادّعاي پيامبري و مذهبي تازه آورد كه از اختلاط ساير اديان ومذاهب فراهم ساخته شده و در شرق وغرب دنياي آنروز گسترش يافت.ماني بزرگ زاده اي از اشكانيان بود پدرش فاتك از مردم همدان بود. وي در سال 215 ميلادي در يكي از روستاهاي نزديك باب‍‍‍ل به دنيا آمد.وي در كودكي به كسب دانش و فلسفه پرداخت و سپس اديان زرتشتي ، عيسوي ،بودائی و يوناني را مورد مطالعه قرار داد و در بيسـت و چـهار سالگي ادّعاي پيامبري كرد و سپس به وسيله ي «پيروز» برادر شاپور يكم كه دين او را پذيرفته بود به دربار راه يافت و كتاب خود «شاپورگان» را به شاپور تقديم داشت . شاپور دين ماني را پذيرفت و ماني را در ترويج آن دين آزاد گذاشت،ماني به هندوستان و چين سفر ودوباره به ايران بازگشت،در دوران پادشاهي بهرام اوّل مؤبدان زرتشتي از پيشرفت دين ماني بيمناك شده شاه را بر آن داشتند كه بين آنها و ماني مناظره اي ترتيب دهند،ماني در اين مذاكره شكست خورده به دستور بهرام به زندان افكنده مي شود و زير شكنجه جان مي دهد و يا به روايتي ديگر زنده زنده پوست كنده و پوستش را از كاه انباشته وبالاي دروازه ي گنديشاپور آويزان مي شود واز آن هنگام آن دروازه باب ماني خوانده مي شود .{276 ميلادي}